that's my motto since recently, since more and more of my gardrobe has this colour, whereas I used to be very much opposing pink. People change, I guess.
A friend of mine attended me on the following peculiar similarities. Please compare:
the 6teens
K3
club seventeen <-- so click it!
ow, and finally, last friday i came across this other pink lady:
and of course:
and finally:
wereld natuur fonds
youhou,
Vanaf vandaag ben ik weer donateur van het wereld natuur fonds!
Sinds ik hier woon ontving ik al wel het blad panda, wat steeds fout geadresseerd was, want die meneer heeft hier naar mijn weten nooit gewoond. Maar zelfs na meerdere malen retour sturen ontving ik nogsteeds verzoeken tot betalen in de bus...
Maar dat is niet de reden. Vandaag las ik de panda, die op een leestafel lag, en ik vond hem nog leuk ook, en ik dacht: "ik was er altijd al lid van, waarom nu dan niet meer?"
Dus bij deze mijn bijdrage om de wereld te redden (ook al ben ik tegen het geven van geld)
check ook:
stichting aap
WOW, nu voel ik mij toch opeens wel heel erg verantwoordelijk voor wat onze politieke vertegenwoordigers uitspoken. Normaal kan het me allemaal niet zo veel schelen, en beschouw ik me nauwelijks als nederlander, maar als we persoonlijk worden aangesproken, hmm, dan wordt dat toch wel eng en verantwoordelijk.
Hopelijk voelen meer mensen dat zo, en hopelijk zullen politici voortaan dit voorbeeld volgen om ons schapen tot actie, meedenken etc. te bewegen.
hey, dat was een nederlandse blog, ja klopt, dat is tenslotte mijn moedertaal... als het doel is mijn mening geven, dan kan ik dat toch maar beter doen in het nederlands. Alhoewel, engels is en blijft een goede oefening. waarvoor? voor later? voor als ik ga werken? hah, nuttig...
ach, nu wordt het waarschijnlijk gewoon een mengelmoesje, wel zo gezellig
na een lange radiostilte sla ik nu dan maar weer aan het bloggen.
lief dagboek, de reden van de stilte? de wereld was een beetje shaky, mijn wereld was een beetje shaky, ik was een beetje shaky.
waar heb ik allemaal niet over geschreven?
de moord op van Gogh, de tsunami, the aftermath. Ik wist gewoon niet wat ik daarover moest zeggen. Het is mij gewoon allemaal te groot. Ik voel me weer nietig, en klein, en hulpeloos en ik begrijp het weer allemaal niet.
Natuurlijk begon ik dit blog in een staat van euforisch weten, en begrip van het alles, een staat van verlichting in mijn ogen. Maar ja, dat kan nooit lang duren. maar nu gaan we maar weer verder met dit blogging life. What else can you do?
